« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
Elixir & SayaKa :مترجمین
‫اصلاً نمی‌فهمم چی داری می‌گی.
‫آ ـ آ ـ آ ـ آخه، آخه این... این...
‫چهارتا پادشاه دبیرستان فورین جلوی روم وایسادن!
‫کی چیه الان؟
‫بهشون نگو «چی»ان.
‫بـ ــ باشه.
‫رئیس تیم جوکوکو، تسوباکینو-سان.
‫رئیس تیم کوموکو، میزوکی-سان.
‫رئیس تیم زوجو، موموسه-سان.
‫و رئیس تیم تامونِ خودمون، هیراگی-سان.
‫هسته‌ی اصلی بوفورین رو تشکیل می‌دن.
‫ممنون که جمع شدین.
‫کسایی که اینجا می‌بینین، از ‫الان به بعد بوفورین رو هدایت می‌کنن.
‫اما قبلش، می‌خوام به شما بچه‌ها یه چیزی بگم.
‫شاید بعضی‌هاتون متوجه شدین...
‫ولی کارای پیوند زدن همه‌ی جوونه‌های امسالو تموم کردیم.
‫هــــا؟
‫سوگیشیتایی که اونجا مشاهده می‌کنین، ‫حسابی کمکم کرد.
‫محصولای امسالمون خیلی بیشتره، ‫می‌تونیم حسابی غذا بخوریم.
‫منتظر مهمونی کباب‌زنی تابستون باشین.
‫اومه‌میا، الان وقت این حرفاست؟
‫عـــــه، این‌قدر زحمت کشیدیم واسه پیوندشون، ‫حداقل می‌خوام ببیننشون.
‫کاپیتانای پایه این‌همه راه اومدن بالا، حداقل باشون سلام احوال‌پرسی کن.
‫سلام احوال‌پرسی؟
‫والا همچین چیز گنده‌منده‌ای توی برنامه‌م نبود.
‫ولی گمونم یه چیزی بتونم بگم.
‫بچه‌ها.
‫روتون حساب می‌کنم.
‫از منِ تنها کار زیادی بر نمیاد.
‫حتی اینکه بخوام هوای همه‌ی آدمای این ‫مدرسه رو داشته باشم هم غیرممکنه.
‫برای همین می‌خوام به شماها بسپارمش.
‫هرجایی هستین از نزدیک حواستون به دوستاتون باشه و بهشون کمک کنین.
‫دمتون.
‫چشم.
‫خب، فعلاً هر تیم بیاد خودشو معرفی کنه.
‫پس تو همون سال‌اولی هستی که کاپیتان پایه‌ست، ها؟
‫دردم گرفت! چرا این‌قدر می‌زنیم؟
‫سـ ــ ساکورا-سان، می‌شناسیشون؟
‫روز اولی که اومده بودم اینجا دیدمشون.
‫خب، قبل از اینکه بیای تو مدرسه حسابی ترکوندی.
‫می‌دونستم این‌طوری می‌شه.
‫همین‌طوری مزخرف سرهم نکن.
‫ها؟ چی شد؟
‫سـ ــ ساکورا-سان!
‫حتی شنیدم در مقابل توگامه هم بردی؟
‫ آ ــ آره.
‫شـ ــ شنیدم چی گفت.
‫تیم سال دوم تامون همگی از همون سال قبل ادامه می‌دن، ها؟
‫آه، بی‌خیال این کارا.
‫پس کاپیتان پایه‌ی سال‌اولی‌ها ساکوراست؟
‫دمتون گرم.
‫روی شما هم حساب باز کردما، نیر‌ی و سو.
‫چشم.
‫بـ ــ بـ ــ بـ ــ بـ ــ بله.
‫ولی اگه خودتونم توی دردسر افتادین، بی‌تعارف ‫برین سراغ سنپای‌هاتون.
‫داش بزرگ‌تراتون هرکاری واسه‌تون می‌کنن.
‫روی شما هم حساب باز کردما، بروبچ‌های کاجی.
‫هرچیزی که دوست داشتین خودتون سال اول ‫می‌دونستین رو بهشون یاد بدین.
‫چشم.
‫چیه؟
‫همه‌چی با خودته.
‫از من کار زیادی بر نمیاد.
‫اولاً که من برادر بزرگ‌ترت نیستم. تک‌فرزندم.
‫خـ ــ خب، خودم خوب می‌دونم.
‫منظورررش این نبود.
‫یه‌طور بهتر بلد نیستی بگی «سنپای»؟
‫اوه، برگشتن برگشتن.
‫خب، چی شد؟
‫رفتیم اعضای تیمای دیگه رو دیدیم.
‫خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم.
‫عه، پس چهارتا پادشاه هم بودن؟
‫آره بودن.
‫اوه جدی؟ حسودیم شد.
‫دوست دارم ویژگی خوب چهارتا پادشاه رو بدونم.
‫آره! منم کنجکاوم.
‫هی بچه‌ها، امروز گشت نداریم، ‫چطوره بریم غذاخوری عضله‌ایا.
‫اوه، به‌نظرم خوبه.
‫نه من نمیام.
‫فایده نداره، پیداش نمی‌کنم.
‫اگه زیادی بریم توی شهر دردسر می‌شه.
‫آره همین.
‫شما دنبال چیزی می‌گردین؟
‫اگه آره، کمکتون می‌کنیم.
‫آه، خوب شد بابا.
‫دنبال شما می‌گشتیم.
‫اما...
‫هیچ‌کدومتون اون نیستین.
‫فعلاً.
‫ا ــ اون نماد، نکنه...
‫آره، یه ژاکت سفید با اسکلت اژدهای آبی.
‫«‫کیل‌»ان.
‫کیل؟ چی هستن؟
‫خودمم درست نمی‌دونم، ولی اون‌قدرا تیم بزرگی نیستن.
‫ولی همون‌طور که می‌تونی از حال و هواشون بفهمی، ‫هیچ حس خوبی نسبت به اون تیم ندارم.
‫و اونا داشتن دنبال ما می‌گشتن؟ ‫من که با کسی از اون جماعت آشنا نیستم.
‫گویا دنبال یه نفر از فورینن.
‫هـ ــ هی، تو حالت خوبه؟
‫بابا! بابا، توی دردسر افتادیم!
‫ آ ــ آنزای-سان؟
‫هی... هی...
‫خدا رو شکر، به هوش اومدی؟
‫حـ ــ حالت خوبه، آنزای-سان؟
‫بهتره خونه‌ی ما استراحت کنی.
‫خب، در اون مورد...
‫یه سگ افتاده بود دنبالم.
‫یه سگ خیلی گنده که انداز‌ه‌ی یه خرس بود دنبالم کرد.
‫اونجا قایم شدم تا وقتی که رفت پی کارش.
‫ولی به محض اینکه جام امن شد، خوابم برد.
‫آنزای-کون! این خرسه رو کجا می‌تونیم پیدا کنیم؟
‫خیلی دوست دارم باهاش یه تنی گرم کنم.
‫تسوگه-چان، خرس نبود.
‫می‌دونی...
‫اگه می‌خوای دروغ بگی یه‌دونه خوبشو بگو.
‫همین! این‌قدر ضایع بود که حتی ساکورا-سان هم فهمید.
‫اونم ساکورا-کونی که همه‌چیزو باور می‌کنه.
‫با شما دوتا بیرون حسابمونو صاف می‌کنم.
‫نه بابا! هیچی نبود.
‫من الان باید برم جایی، پس دیگه برم.
‫ننه‌جون، دفعه‌ی دیگه از مونجاهات می‌خورم.
‫ها؟ به این زودی می‌ری؟
‫چرا یه‌کم دیگه استراحت نمی‌کنی؟
‫خوبم خوبم.
‫خیلی‌خب.
‫آنزای-کون، با کیل به مشکلی خوردی؟
‫چـ ــ چی داری می‌گی بابا.
‫عین روز روشنه.
‫آه، منظورت بیره؟
‫آبجو
‫تا 20 سالتون نشده نمی‌تونین بخورین ها.
‫خب دیگه من برم، ننه‌جون.
‫شماها رو بعداً می‌بینم.
‫داری می‌ری، اینو...
‫وایسا...
‫می‌خواستم چندتا تازه از تنور دراومده‌شو بخوره.
‫بچه‌های فورین همیشه دارن بهمون ‫کمک می‌کنن و ازمون محافظت می‌کنن.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونیم از خجالتشون در بیایم.
‫شماها هرچی دلتون خواست می‌تونین بخورین.
‫هورا!
‫جدی؟
‫من یه دونه با پنیر و موچی و قلیه می‌خورم.
‫مشکلی نداره؟ ما که کاری نکردیم.
‫چی میگی خوشتیپ؟
‫همه‌ی بچه‌های فورین مثل پسرای منن.
‫هی سو.
‫از کجا فهمیدی آنزای-کون با کیل یه سر و سری داره؟
‫100% که مطمئن نبودم.
‫ولی با توجه به پرسه‌زنی کیل و رفتار آنزای-کون،
‫یه حدس زدم و گفتمش.
‫ولی مثل اینکه زدم به هدف.
‫ساکورا-سان.
‫چی‌کار کنیم؟
‫ها؟
‫اگه حرفی که سو-سان زد درست باشه، ‫کیل باعث و بانیِ اون زخم‌هاست.
‫پس باید بهش کمک کنیم، ساکورا-سان.
‫یکی از هم‌کلاسی‌هامون توی دردسر افتاده.
‫ترمز ترمز ترمز! برفرض که واقعاً کار کیل بوده.
‫خودش که چیزی نگفت، پس یعنی برنامه‌ی خودشو داره.
‫حتی نمی‌دونم اصلاً می‌خواد بهش کمک کنیم یا نه.
‫امـ ــ اما...
‫هرکسی...
‫یه سری چیزا داره که دوست نداره کسی درموردشون ازش سؤال بپرسه.
‫امـ ــ اما بازم، اون توی کلاسمونه، الان یکی از ماست.
‫اگه بتونیم کمکی بکنیم، می‌خوام یه کاری بکنم.
‫هرجایی هستین از نزدیک حواستون به دوستاتون باشه و بهشون کمک کنین.
‫من برم.
‫ها؟ وایسا، ساکورا-سان هنوز حرفامون تموم نشده.
‫عه‌وا، تو هم می‌ری خونه؟
‫پس اینو بگیر.
‫ساکورا-چان گاهی وقتا روراست نیست، ها؟
‫نه فقط گاهی وقتا، بلکه همیشه.
‫مونجا هم خیلی خوشمزه‌ست.
‫نیر‌ی-کون.
‫چیزی نمی‌شه.
‫هی تو حالت خوبه؟
‫اینم کار اوناست؟
‫چیزی نیست.
‫ناگاتو چی؟
‫فایده نداشت.
‫نتونستم برش گردونم.
‫اون تیم واقعاً خطرناکه.
‫این‌طور پیش بره، ناگاتو کاری که نباید بکنه رو می‌کنه.
‫می‌دونی، شاید بهتر باشه با فورین حرف‌ بزنـ...
‫نه نمی‌شه.
‫ببخشید.
‫ولی نمی‌شه...
‫فورین...
‫بوفورین تیمیه که از این شهر محافظت می‌کنه.
‫این موضوع شخصی منه.
‫نمی‌تونم کسی رو واردش کنم.
‫پس دفعه‌ی دیگه، منم باهات میام!
‫احمق نباش! خیلی خطرناکه.
‫اشکالی نداره. بسپارش به خودم.
‫خودم یه‌طوری از پسش برمیام.
‫با اون قیافه‌ت؟
‫کجاش اشکالی نداره؟
‫همه‌جات درب و داغونه.
‫کجاش اشکالی نداره آخه؟
‫اوی.
‫بهم بگو الان دقیقاً از چی حرف زدین.
‫تـ ــ تو...
‫کی هستی؟
‫من هم‌کلاسی همون یارویی‌ام که الان اینجا بود.
‫بهم بگو الان دقیقاً از چی حرف زدین.
‫مـ ــ من دوست بچگی آنزای‌ام.
‫از وقتی بچه بودیم توی این پارک بازی می‌کردیم.
‫یه پسره که اسمش ناگاتو بود بعداً باهامون رفیق شد.
‫من و آنزای شیطون بودیم، واسه همین معمولاً ‫به‌خاطر کله‌خریمون زخم و زیلی می‌شدیم.
‫ناگاتو همیشه آروم و مهربون بود، ولی پاش به کله‌خری‌های ما کشیده می‌شد.
‫توی دبیرستان راهمون از هم جدا شد.
‫اما من فکر می‌کردم هنوزم می‌تونیم دوستای خوب هم باشیم.
‫ولی...
‫عــــه! اون آنزای‌‍ه!
‫مشتاق دیدار. البته خیلی از فارغ‌التحصیلی نگذشته.
‫آه، قیافه رو. ‫بازم رفتی دعوا کردی نه؟
‫عین همیشه‌ای.
‫شک ندارم ناگاتو شوکه می‌شه و می‌گه «بازم این؟»
‫منم دلم می‌خواد دوباره ناگاتو رو ببینم.
‫اینو یه یارویی از تیم کیل داد بهم.
‫کیل؟
‫امروز دیدم یکی‌شون می‌خواد کیف‌قاپی کنه، و منم افتادم دنبالش.
‫بیرون از شهر بود،
‫ولی نتونستم ولش کنم.
‫دستشو گرفتم،
‫و کلاه روی صورتشو برداشتم.
‫و...
‫به‌نظرت کی بود؟
‫ناگاتو... بود.
‫ناگاتو هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنه!
‫واسه همین قرار بود آنزای امروز ناگاتو رو بیاره تا از زبون اونم بشنویم.
‫ولی تنهایی و درب و داغون اومد.
‫ازش چراشو پرسیدم ولی هیچی بهم نگفت.
‫گفت اونا خیلی خطری‌ان، ولی اینم گفت که قضیه ‫شخصیه واسه همین نمی‌تونه فورین رو درگیرش کنه.
‫می‌خواد تنهایی حلش کنه.
‫پس واسه اینه که چیزی نگفته.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫دوست بچگیم توی دردسره ولی کاری ازم برنمیاد.
‫از اینکه فقط می‌تونم صبر کنم، دردم میاد.
‫از اینکه این‌قدر ضعیفم، دردم میاد.
‫گرفتم.
‫باید اون یارو ناگاتو رو بیارم اینجا دیگه؟
‫ها؟
‫ولی فورین،‌ تیمیه که از شهر محافظت می‌کنه؛ ‫واسه همین آنزای نمی‌تونه شماها رو هم درگیرش کنه.
‫خب،‌ می‌دونی... خودم راست‌وریسش می‌کنم.
‫آخه، با هم هم‌کلاسی‌ایم دیگه.
‫منم که از تو قوی‌ترم.
‫فقط باید بهش بگی «بسپارش به ما.»
‫و ــ واسه همین...
‫بـ ــ بسپارش به من.
‫تو پسر خوبی‌ای.
‫ممنون.
‫نـ ــ نه. چون داشتی زار می‌زدی چاره‌ای ندارم!
‫پس واسه این، باید بیشتر ازت تشکر کنم.
‫حالا که یه‌کم خیالم راحت شده، داره گشنه‌م می‌شه.
‫بهت نمی‌دما.
‫اوه، اوهوم. منم نمی‌خوام.
‫اون‌جوری گفتم بهش...
‫ولی باید چی‌کار کنم؟
‫اووه، صبح به‌خیر ساکورا-کون
‫صبح به‌خیر.
‫صبح عالی متعالی.
‫نه بابا، راسته.
‫با یه خرس درگیر شدم و به‌بدبختی تونستم در برم.
‫دروغگو! کی حسابتو رسیده؟
‫بهت نمی‌خندیم، بگو بینم.
‫حتی اگه من چیزی بگمم، سؤالمو می‌پیچونه.
‫ساکورا-کون، دیروز تونستی با آنزای-کون حرف بزنی؟
‫هـ ــ ها؟ چیو می‌گی؟
‫رفتارهات عین روز روشنه،‌ ساکورا-چان.
‫هوی، آنزای داخله؟
‫اینجام. چی شده؟
‫اوه.
‫اون کیه؟
‫اون،‌ توچیموتو-سان از شعبه چهاره.
‫قضیه چیه؟ نامه‌ی عاشقانه؟
‫نامه‌ی عاشقانه رو توی همچین پاکتی نمی‌ذارن.
‫وقتی داشتم می‌اومدم مدرسه،‌ ‫یکی اینو داد بهم. گفت برسونمش به دستت.
‫یه کلاه سرش بود و قیافه‌ش هم چندش می‌زد.
‫آ ــ‌ آنزای-سان؟
‫ها؟ ساکورا-سان؟
‫اوی، صبر کن!
‫صبر کن!
‫سگ توت.
‫صبر کن!
‫چته؟ گمشو!
‫همه‌چیو از اون دختری که دیروز باهات توی پارک بود شنیدم.
‫ها؟ چرا تسوچیا...
‫اینش الان مهم نی.
‫از طرف کیل‌‍ه مگه نه؟
‫هوی، وایـ...
‫آشغالای پدرسگ.
‫به تو هیچ ربطی نداره!
‫چته؟
‫بهم جزئیاتو بگو، آنزای.
‫دو روز پیش بود.
‫دیدم یکی داره کیف‌قاپی می‌کنه.
‫واسه همین افتادم دنبالش و کلاهشو برداشتم.
‫و اون...
‫دوست بچگیم، ناگاتو بود.
‫بهم مشت زد، کیفی که قاپیده بود رو انداخت زمین و در رفت.
‫واسه همین دیروز، دوباره رفتم همون‌جای اون‌دفعه‌ای؛
‫که مطمئن بشم چه اتفاقی براش افتاده.
‫حاجی، این کمه ها.
‫مگه قبلاً هم بهت نگفتیم؟
‫معـ ــ معذرت می‌خـ...
‫ای خدا، چه دردسری.
‫اگه به‌اندازه‌ی کافی گیر نیاری که دوباره همون‌کارو می‌کنیم.
‫هر مشت 1000 ینه.
‫منم می‌گم در ازای 10تا مشت، برامون 10,000 ین آوردی.
‫خب... 1000 ین، 2000 ین، 3000 ین...
‫چیه؟ چیه؟
‫بریم ناگاتو! زود باش!
‫داری چی غلطی می‌کنی؟
‫به‌نظرت چی‌کار می‌کنم؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫من خودم تصمیم گرفتم...
‫که می‌خوام اینجا باشم.
‫تو یکی دخالت نکن!
‫بعدش یه‌جورایی تا خود بازار دویدم و از اونجا فرار کردم.
‫و بقیه‌شو هم که می‌دونی.
‫ولی بعد از اون همه گه‌کاری‌ای که سرش میارن،‌ هنوز اونجا می‌مونه؟
‫چرا باید همچین‌کاری کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی اون...
‫داشت گریه می‌کرد.
‫حتی وقتی مسخره‌بازی در می‌آورد و پاش می‌شکست،
‫یا وقتی گم می‌شدیم و می‌ترسیدیم که نتونیم برگردیم خونه؛
‫ناگاتو همیشه مهربون و ساکت بود، ‫ولی کسی که قوی بود، ‌اون بود.
‫نمی‌دونم چی شده، ولی اون... داشت گریه می‌کرد.
‫همین دلیل برام کافیه.
‫من اونو از اونجا...
‫میارم بیرون.
‫آها.
‫بریم.
‫چـ ــ چرا تو هم میای ساکورا؟
‫این یه مسئله‌ی شخصیه.
‫اونایی که باهاشون طرفیم خیلی خطری‌ان.
‫نمی‌تونم تو رو... فورین رو قاطی قضیه کنم.
‫چی زر زر می‌کنی؟
‫برام مهم نیست طرفت کیه،
‫و به‌عنوان یکی از بچه‌های فورین هم نمی‌رم اونجا.
‫به اون دختره قول دادم که یه یارویی به اسم ناگاتو رو ببرم پیشش.
‫منو قاطی قضیه کنی؟
‫چرا جوری رفتار می‌کنی انگار دنیا دور تو می‌چرخه؟
‫مسئله‌ی من اینه.
‫که این‌طور، پس قضیه از این قراره.
‫بچه‌ها... چرا...
‫اول قضیه‌ی دیروز. حالا هم این.
‫اگه می‌خوای چیزی رو قایم کنی، باید بهتر نقش بازی کنی.
‫چرا این‌قدر ازمون فاصله گرفتی؟
‫چرا بهمون چیزی نمی‌گی؟
‫آخه، خب...
‫فورین تیمیه که از شهر محافظت می‌کنه.
‫ما الان به‌عنوان بچه‌های فورین اینجا نیستیم.
‫خلافِ ویژگی خوبمه که به کسی که ‫کمک لازمه، یه دستی نرسونم.
‫بله! واسه اینه که می‌خواستم کمکت کنم.
‫بچه‌ها گفتن دیگه، ما می‌خوایم به داشِ گلمون کمک کنیم و بس.
‫بچه‌ها...
‫زود باش دیگه، جات می‌ذارم هـــا.
‫شرمنده که بیدارت کردم.
‫ولی اگه هم‌کلاسیت مشکلی داشته باشه و فقط تو تنها نیای کمک،
‫به‌نظرم اومه‌میا-سان ناراحت می‌شه.
‫واسه همین،‌ سوگیشیتا-کون هم باهامون میاد!
‫چی؟
‫هــــا؟ اونا دارّن چی‌کارّ می‌کـــــــنــــــــن؟
‫گفتی پاتوقشون کجا بود؟
‫کارخونه‌ی کشتی‌سازیِ متروکه‌ی سِنکان.
‫پس مخفی‌گاه کیل اونجاست؟
‫طبق عکس، وقت زیادی واسه تلف‌کردن نداریم.
‫می‌دونم.
‫اوی.
‫مهم نیست چی بگی، منم میام.
‫منم رفیقتونم!
‫پابه‌پامون بیا پس.
‫چشم!
تسوباکینو تاسوکو
میزوکی ساکو
موموسه تاکومی
ماتسوموتو یودای
یاناگیدا جیِن
چطورم؟
غـــــــر
اشک اشک
ناگاتو حسابی کتک خورده
‫توی کارخونه‌ی کشتی‌سازی متروکه‌ی سنکان منتظریم!!
قسمت سیزدهم بــرای یــک دوســت
مثل یه تیکه نور، ازت محافظت می‌کنم
من شکست‌ناپذیرم و قلبم این‌قدر درد می‌کنه که داره می‌شکنه
نمی‌خوام، نزدیکم نشو
یه‌طوری وانمود می‌کنم انگار که می‌فهمم
دست دوستی‌ای که به سمتم دراز شده رو پس می‌زنم؛ هرچی نباشه من یه شیطانم
حتی لبخندت هم می‌تونه منو یاد گذشته‌های دردناکم بندازه
همه‌ی اینا هیچ معنایی ندارن و تهش من آدم اشتباهی‌ام
هیچ‌وقت یادم نمی‌ره چطوری قلبمو بیرون کشیدی و من توی تنهایی به خودم پیچیدم
چی پشت اون چشم‌هاست؟
حتی مشتای خودخواهانه‌ام هم منو به گریه میندازن
نمی‌خوام دزدیده شم، نمی‌خوام آسیب ببینم
ازت محافظت می‌کنم، من شکست‌ناپذیرم، قلبم این‌قدری درد می‌کنه که داره می‌شکنه
دیگه نگاهمو از چشمات نمی‌گیرم