‫بچه‌ها، مرسی که اومدین! ‫بهتون خوش گذشت؟
‫چه خبره؟
‫نـ ــ نمی‌دونم.
‫الحق که خیلی آدم باحالی‌ای، اومه-چان!
‫خب، امروز تموم شد رفت پی کارش!
‫مرخصین! مرخصین!
‫می‌گم، این اطراف جایی غذای بیرون‌بر دارن؟
‫ها؟ چرا؟
‫«چرا»؟
‫برای جشن بعدِ دعوا دیگه.
‫ماشالا!
‫به‌سلامتی!
‫نخسته!
‫چه خبره...
‫چرا بیرون جشنو گرفتیم؟
‫این‌طور مهمونی‌ها رو باید بیرون بگیریم.
‫ساکورا-سان، اگه اون لبه بشینی خیس می‌‌شی.
‫اینجا دقیقاً چه خبره؟
‫مثل اینکه خیلی بارون اومده.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
Elixir & SayaKa :مترجمین
‫وای!
‫همه چه خوشمزه‌ن.
‫الحق که از غذاهای محله‌ی مشروب‌فروشا کمتر از این انتظار نمی‌ره!
‫خیلی‌خب، بزنیم به بدن!
‫خوشمزه‌ست!
‫همه‌شون خیلی خوشمزه‌ن!
‫واقعاً خوشمزه‌ست.
‫وایسا، لیمو هم داریم!
‫منگل، رو همه‌ش نریز.
‫چـ ـ چه خوب می‌تونن توی این شرایط غذا بخورن.
‫همینو بگو.
‫عه، سو-سان تو هم موافقی؟ خدا رو شکر.
‫آه، من الان رژیمم.
‫رژیمی؟
‫این یارو چشه؟
‫چطور می‌تونه با کسی که تا الان داشت دعوا می‌کرد غذا بخوره؟
‫اصلاً...
‫می‌شه اسم اونو گذاشت دعوا؟
‫چطور می‌تونه این کارا رو بکنه؟
‫من که عمراً...
‫چی شده توگامه؟
‫لب به غذا نزدی.
‫عذر می‌خوام.
‫کل این اتفاق تقصیر من بود.
‫اینکه شیشیتورن چطور فاسد شد.
‫حمله‌ی دیروز و همه‌ی جریانات امروز...
‫همه‌شون.
‫واقعاً بابت همه‌چیز عذر می‌خوام.
‫کامه-چان، اینو من باید...
‫شنیدی که چی گفت. ساکورا چی‌کار می‌کنی؟
‫تو تصمیم بگیر.
‫هر تنبیهی رو قبول می‌کنم.
‫تنها کار درست برای من همینه.
‫هرطور شده... باید یه آدم خیلی خفن بشی!
‫حق نداری دیگه از این کارای خز بکنی!
‫حالیته؟
‫قول می‌دم.
‫خب دیگه، تموم شد رفت پی کارش.
‫اوه، این چیه؟
‫بیدمشک سوخاری.
‫اومه-چان، تو چطوری با وجودی که رئیسی ‫یه‌طوری هستی انگار خیلی بهت خوش می‌گذره؟
‫من... عاشق غذا خوردنم.
‫منم عاشق غذا خوردنم.
‫من عاشق کاری‌ام! تو چی اومه-چان؟
‫من بیشتر طرف املت برنجی‌ام.
‫اما بیشتر از غذا خوردن،
‫اینو دوست دارم که آدما رو دور هم ‫جمع کنم و موقع غذا خوردن بزم بگیرم.
‫درمورد چیزای مختلف حرف بزنیم، مثل احمقا بخندیم...
‫این‌طوری اتفاقای بدی که توی زندگیت می‌افته پاک یادت می‌ره.
‫اون‌طور لحظه‌ها رو... بیشتر از هرچیزی می‌خوام.
‫برای همین الان داره حسابی بهم خوش می‌گذره.
‫و این هیچ ربطی به اینکه من رئیسم نداره.
‫راست می‌گی... همینه.
‫الان یادم اومد... روزایی قبل از رئیس شدنمو.
‫وقتی همه می‌خندیدن و بهم خیلی خوش می‌گذشت.
‫ولی اون‌موقع متوجه نبودم.
‫خیال می‌کردم اگه اون بالای بالا باشم خیلی بهم خوش می‌گذره.
‫چرا... نفهمیدم؟
‫عموماً، آدما وقتی نفس می‌کشن نمی‌گن «ممنون اکسیژن».
‫یعنی اینکه...
‫چیزای سرگرم‌کننده درست جلوی چشمات بودن، ‫این‌قدر برات عادی بوده که متوجه‌شون نبودی.
‫درستش اینه قبل از اینکه از دستشون بدی، متوجه‌شون بشی.
‫واقعاً... خدا رو شکر.
‫می‌شه یه چیز دیگه ازت بپرسم؟
‫اومه-چان، تو که از این چیزا خوب سر در میاری.
‫پس برای چی رئیس شدی؟
‫چون می‌خوام موقع غذا خوردن با همه خوش بگذرونم.
‫تا وقتی همه خوشحال باشن و خنده‌شون به‌راه باشه،
‫منم می‌تونم کیف غذا خوردنمو ببرم.
‫و وقتی به این فکر کردم که توی این شهر ‫چی‌کار می‌تونم بکنم تا بتونم به این کار ادامه بدم،
‫فقط با رئیس فورین شدن، ممکن بود.
‫همین.
‫قصدم رسیدن به اینجا نبود.
‫کارهایی بود که می‌خواستم با رئیس بودن انجام بدم.
‫اگه یه راه دیگه برای انجامش بود، ‫ شایدم اون راهو انتخاب می‌کردم.
‫اما اگه می‌کردم، اون‌وقت دیگه نمی‌تونستم ‫اینجا باهاتون غذا بخورم و اختلاط کنم.
‫اومه-چان، تو واقعاً عجب آدمی هستی.
‫این‌همه چیز درمورد خودت می‌دونستی و رئیس شدی.
‫نه بابا، من که رئیس نشدم.
‫بقیه اجازه‌شو دادن.
‫تنهایی که نمی‌تونی بالا مالاها رو بگیری، واردی که؟
‫منم فقط به‌خاطر این تونستم برسم ‫این بالا چون بقیه بلندم کردن.
‫چون بقیه تونستن کاری که می‌خوام ‫بکنم رو درک کنن و کمکم کردن.
‫برای همین وقتی رسیدم اینجا بهش فکر کردم.
‫آرزوهام دیگه فقط آرزوهای خودم نیستن.
‫برای همین، برای برآورده‌شدن اون آرزوها،
‫مهم نیست چه مانعی، چقدر غیرمعقول یا غیرمنطقی باشه.
‫من... عمراً باخت تو کارم نیست.
‫اومه-چان، بار دنیا روی شونه‌هاته.
‫جون ندارن... مشت‌هات.
‫دلیلشو نمی‌فهمی؟
‫واسه اینکه برای هیچ و پوچ می‌جنگی.
‫چوجی.
‫آه.
‫پس واسه همین... مشتام جون نداشتن.
‫عمراً نمی‌تونستم ببرم!
‫تا بعد. بازم بیاین باهم وقت بگذرونیم.
‫غذاهای اینجا حرف ندارن، ولی ما هم ‫سمت خودمون چیزای محشری داریم.
‫واقعاً؟
‫آره بابا.
‫کاش یه چیزی با خودم آورده بودم.
‫اوه!
‫یادم رفته بود از نونوایی کاکتوس با خودم نون گوشتی آوردم.
‫می‌خوری؟ نونشون حتی وقتی سرد شده هم خوشمزه‌ست.
‫نه خب، اون دیگه فقط سرد نشده.
‫ممنونم.
‫دفعه‌ی دیگه، داغِ از تنور دراومده بخور!
‫اوهوم!
‫می‌بینمتون!
‫می‌بینمت!
‫رفتن.
‫اوهوم.
‫می‌گم، کامه-چان.
‫من... دیگه فهمیدم.
‫کاری که من کردم... چیزی نیست که با یه ‫عذرخواهی خشک و خالی درست بشه.
‫اوهوم.
‫ولی بازم، نمی‌دونم باید چی‌کار کنم. ‫و حتی نمی‌دونم چی‌کار می‌تونم بکنم.
‫ولی بازم من... من...
‫به همه‌تون نیاز دارم.
‫پس...
‫منم همینم.
‫کاری که من کردمم دود نمی‌شه بره هوا.
‫منم می‌خوام یه‌طوری جبران کنم.
‫ولی بعد از اینکه عذرخواهی کردم، ‫نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.
‫ولی برای همینم که شده...
‫باید با موقعیت روبه‌رو شم.
‫این دفعه بیا باهم... دنبال جواب بگردیم.
‫آره.
‫چیه؟
‫این‌همه بلا سرش اومده، ولی هنوزم نون گوشتیه.
‫خوشمزه‌ست.
‫یعنی داغ و تازه‌ش چطوریه؟
‫ها؟ بازم بارون؟
‫راست می‌گیا... چه عجیب.
‫خورشیده تازه داشت دوباره می‌تابید.
‫خوش برگشتی.
‫چیه، ساساکی؟ کل مدت منتظر ما بودی؟
‫چـ ــ چیزه.
‫بهت که گفتم بسپریش به ما.
‫دیگه تموم شده.
‫واقعاً...
‫ازتون ممنونم.
‫ما برگشتیم!
‫خوش اومـ...
‫وایسا،‌ چی؟ به همین زودی بهش فیصله دادین؟
‫شیشیتورن هنوز عین قبل ‫همین حوالی می‌پلکن؟
‫کــــوتـــوهـــا! ‫ما برگشتیم!
‫الان دیگه باهاشون دوستیم.
‫نیری-کون، گشت‌وگذار وقتی تمومه که برگردی خونه.
‫هردفعه که دعواهاتون از اون بداشه.
‫حالتون خوبه؟
‫اینکه چیزی نیست.
‫تو سر و وضعت خیلی خوبه.
‫من از اون آدمایی‌ام که خیلی عرق نمی‌کنم.
‫ساکورا، تو هم که درب‌وداغونی.
‫خوش برگشتی.
‫چون تو... تنهایی.
‫منم فقط به‌خاطر این تونستم برسم ‫این بالا چون بقیه بلندم کردن.
‫چون بقیه تونستن کاری که می‌خوام ‫بکنم رو درک کنن و کمکم کردن.
‫ساکورا-سان، چی شده؟
‫داشتیم برمی‌گشتیم هم کلاً ساکت بودی.
‫من می‌رم خونه.
‫عــه؟ ساکورا-سان، چی شده؟
‫وایسا، وایسا!
‫چـ ــ چته...
‫امروز رو نباید فراموش کنیم واسه همین جشن می‌گیریم!
‫کوتوها! واسه‌مون قهوه‌ی مخصوص بیار!
‫ارزش جشن‌گرفتن نداره!
‫تو موقع دعوات یه مکالمه داشتی، ‫واسه همین امروز، جشن یادبودِ مکالمه‌ست!
‫هـــا؟ داری چه تفت می‌دی که من حالیم نمی‌شه؟
‫جشن یادبود مکالمه چیه؟
‫فکر کنم عین جشن یادبود سالاده!
‫یادبودِ سالاد، کتاب شعری از تاوارا ماچی هست
‫اگه می‌خوای ‫جشن بگیری بفرمـ...
‫من...
‫می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫فکر می‌کردم تک و تنها می‌تونم بالادستی بشم.
‫فکر می‌کردم قوی‌ترین آدم، بالادستیه.
‫ولی انگار اوضاع این‌جوری نیست.
‫خب، چطور بود؟
‫مکالمه‌ت با توگامه رو می‌گم.
‫نه. دارم می‌گم که باهاش مکالمه‌ای نداشتم.
‫صدای مشتام و چیزای دیگه رو نمی‌شنیدم.
‫اوه، گرفتم. ‫پس این‌طوری تعبیرش کردی.
‫ساکورا-کون، چه رمانتیک تشریف داری.
‫ساکورا-سان، ماشالا هزار ماشالا.
‫چتونه شماها؟ نخندین!
‫وای، شرمنده. درست بهت توضیح ندادم.
‫عجب بچه‌ی صاف‌وصادقی‌ای.
‫ولی درمورد تلپاتی که حرف نمی‌زدم.
‫حتی منم صداها رو نمی‌شنوم.
‫وقتی گفتم مشت‌ها یه زبان هستن، ‫منظورم زبون رایج یه مملکت نبود.
‫منظورم این بود؛ راهیه که باهاش چیزی ‫رو بیان کنی، یا چیزی که بیان شده رو قبول کنی.
‫و مشت‌ها از زبان قدیمی‌ترین. ‫یه راه و وسیله‌ی ابتدایی‌ان.
‫واسه همین به‌نظرم چیزی که بیان می‌شه هم می‌تونه اولیه باشه.
‫اولیه؟
‫مثلاً؛‌ اگه از کسی خوشت بیاد یا بدت بیاد.
‫چشمام!
‫بابا، وایسا سوگیشیتا.
‫واااا، سمی هم بود!
‫ای خدا! شماها دارین چی‌کار می‌کنین؟
‫همه‌شو خشک کن، خب؟
‫شرمنده، کوتوها.
‫تو با توگامه صحبت کردی.
‫شاید واسه اینه که داره از توگامه خوشت میاد؟
‫هــــا؟
‫واسه همین...
‫اون‌موقع پریدی جلو که به تومیاما مشت بزنی.
‫به‌نظر من که این قشنگ نشون می‌ده تونستی باهاش صحبت کنی.
‫حـ ــ حالا تونستم این‌کارو بکنم، که چی اصلاً؟
‫چرا باید براش جشن بگیریم؟
‫خب،‌ می‌دونی...
‫چون خوشحالم می‌کنه.
‫هــا؟
‫می‌دونی، وقتی من...
‫شنیدم یکی داره از بیرونِ شهر میاد اینجا،
‫با خودم می‌گفتم «خب اون بیرون آدمای کنجکاو ‫زیادن»، و مونده بودم چه‌جور آدمی هستی.
‫دیروز و امروز که دیدمت... از یه‌چیزی مطمئن شدم.
‫تو پسر گلی هستی.
‫و کسی عین تو اومده به شهر ما.
‫اینه که منو خوشحال می‌کنه.
‫پس بهتر نیست بهش بگیم جشن خوش‌آمدگویی؟
‫هوم، هوم.
‫جشن یادبود مکالمه رو کسی نمی‌فهمه آخه.
‫اوه، حق فرمودی!
‫همین اسمه خوبه براش!
‫چطوری...
‫چطوری می‌تونی همه‌چیو این‌قدر راحت قبول کنی؟
‫چطوری بی‌خیالش می‌شی؟
‫همه‌ی آدمای این شهر و بچه‌های فورین هم همینن.
‫من...
‫من اومدم که بالا مالاها رو بگیرم. ‫اومدم تو رو شکستت بدم.
‫نمی‌تونم همچین کاری رو بکنم.
‫من از اولش هم نمی‌تونستم بقیه رو توی زندگیم راه بدم.
‫واسه همین بود که تصمیم گرفتم تنهایی قوی شم.
‫اومدم اینجا چون می‌خواستم بالادستیِ بقیه ‫بشم و خودمو همین‌طوری که هستم، قبول کنم
‫ولی انگاری واسه رئیس‌شدن، به بقیه هم نیازه.
‫و چون نمی‌تونم بقیه رو توی زندگیم راه بدم،
‫هیچ‌وقت رئیس نمی‌شم.
‫صـ ــ صبر کن ببینم ساکورا-سان!
‫سـ ــ ساکورا-سان.
‫تو دیروز بهم گفتی که خز نیستم!
‫ولی خب، خز نیستی، رواله؟
‫درست‌وحسابی بهم نگاه کردی.
‫من خیلی به‌خاطرش خوشحال شدم.
‫واسه همین، ساکورا-سان، ‌تو...
‫ها؟ چی؟ می‌خواستم چی بگم؟
‫عیبی نداره. لُب کلامو رسوندی.
‫می‌گم، ساکورا.
‫می‌دونی شرایط صحبت‌کردن با مشت‌هات چه‌جوریه؟
‫شرایط؟
‫باید با یکی مواجه شی، و باید بخوای که اون طرف رو بشناسی.
‫تو از پس اینا براومدی.
‫واسه همینه که تونستی با توگامه صحبت کنی.
‫می‌خوام...
‫درمورد این یارو بدونم.
‫نیازی نیست هر چیز و ناچیزی رو ‫قبول کنی و راهش بدی توی زندگیت.
‫ولی واسه قبول‌کردنش، ‌اول باید با طرف مواجه شی.
‫تو از اونایی هستی که از پسش برمیای.
‫و به چشم من، دلت می‌خواد بقیه رو راه بدی توی زندگیت.
‫هنوزم دست از بقیه نکشیدی.
‫و لازم هم نیست بکشی.
‫پس نظرت چیه تو هم این‌طرفو نگاه کنی؟
‫اگه بکنی، مطمئنم...
‫و اگه از پسش بربیای...
‫اونی می‌شی که می‌خوای.
‫به هرچیزی که بخوای می‌رسی.
‫حتی می‌تونی رئیس بشی.
‫باشه؟
‫ا ــ‌ اگه رئیس بشم یعنی تو از من باختی!
‫آرههه!
‫وقتش که شد درموردش حرف می‌زنیم.
‫چته سوگیشیتا؟ می‌خوای بری دسـت‌شویی؟
‫لهت می‌کنم!
‫ها؟ چه مرگته؟ بیا جلو بینم!
‫سـ ــ سوگیشیتا-سان، صبر کن!
‫کل مدت زانوی غم بغل گرفته بود.
‫وایسین بینم!‌ چه غلطی می‌کنین؟
‫اگه می‌خواین دعوا کنین، گمشین بـــیــــرون!
‫اومه‌میا جلوی کوتوها واقعاً کم میاره.
‫آره واقعاً.
‫که یعنی رئیس بوفورین...
‫می‌بینم که ازش بو بردی.
قسمت دهم مکالمه
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
فریاد یه بار دیگه توی یه منطقه‌ی دورافتاده طنین میندازه
و این می‌شه آهنگی که به‌قوت برای آینده امیدبخشه
توی آستانه‌ی انقلاب، صدای ماها
قبل از طلوع خورشید غرق شده بود
منفی‌بافی، نفْس، حسادت، بدخواهی احمقانه
حتی همه‌ی اینا هم بلعیده می‌شن، یه سوپرهیرو می‌تونه
ماها به‌زور می‌تونیم نفسی تازه کنیم
چشم‌ تو چشم می‌شیم و به هم علامت می‌دیم
یقین داریم صدایی رو شنیدیم که شنیده نمی‌شه
نه، نه برای محافظت از اون عشق
ماها به هیچ بهونه‌ای نیاز نداریم
آیند‌ه‌ی مشترک ما رو، هیچ‌جوره نمی‌تونی دقیق تعیین کنی
همه‌چی، تا وقتی به پوچی برسه رو بسوزون و نابود کن
بدون اینکه نیازی به منطق یا روشی داشته باشی
الان دیگه تنها چیزی که باقی مونده خاطره و عدم ارتباطه
هیچ شکی نیست که ماها بخشی از یه پسمونده‌ی متزلزلیم
یه روزی شنیدمش، یه اس‌او‌اس بود
آره، بارها و بارها
این احساسات خودشونو جار می‌زنن، مدام و پشت‌سرهم
فریاد یه بار دیگه توی یه منطقه‌ی دورافتاده طنین میندازه
دیگه هیچ‌وقت این آینده‌ی معمولی دزدیده نمی‌شه
سرنوشت بود یعنی؟
ببین منو، امید بود یعنی؟
دیدم که توی چشمات بازتاب می‌شدن و داشت توی خودش می‌ریخت
من به زندگی ادامه می‌دم و شکی توی این نیست
حتی اگه هیچ‌وقت سحر نشه
حتی اگه بارون هیچ‌وقت بند نیاد
این‌قدری سرد بشه که بسوزونه، تا مرز پوچی
مثل یه تیکه نور، ازت محافظت می‌کنم
من شکست‌ناپذیرم و قلبم این‌قدر درد می‌کنه که داره می‌شکنه
نمی‌خوام، نزدیکم نشو
یه‌طوری وانمود می‌کنم انگار که می‌فهمم
دست دوستی‌ای که به سمتم دراز شده رو پس می‌زنم؛ هرچی نباشه من یه شیطانم
حتی لبخندت هم می‌تونه منو یاد گذشته‌های دردناکم بندازه
همه‌ی اینا هیچ معنایی ندارن و تهش من آدم اشتباهی‌ام
هیچ‌وقت یادم نمی‌ره چطوری قلبمو بیرون کشیدی و من توی تنهایی به خودم پیچیدم
چی پشت اون چشم‌هاست؟
حتی مشتای خودخواهانه‌ام هم منو به گریه میندازن
نمی‌خوام دزدیده شم، نمی‌خوام آسیب ببینم
ازت محافظت می‌کنم، من شکست‌ناپذیرم، قلبم این‌قدری درد می‌کنه که داره می‌شکنه
دیگه نگاهمو از چشمات نمی‌گیرم