‫- اووه، چه قشنگه. ‫- اوه، مرسی.
‫یکی از دانش‌آموزهام همینجوری بهم داد...
‫هی، چه پلوور قشنگی.
‫اوه. مرسی، مایلز.
‫اوه، وای.
‫تعریف کرد و مقدمه‌ای ‫واسه مسخره کردن نبود.
‫آره.
‫منتظر بودم بگه، ‫«چه پلوور قشنگی.
‫نمی‌دونستم برت و ارنی حراج کرده بودن.»
‫ولی راستش بچه‌ها اخیرا خیلی خوب شدن.
‫انگار هیجان‌زده‌ان که چیزی یاد بگیرن؟
‫آره. ‫منم همینطور فکر می‌کنم.
‫بدرفتاری نمی‌کنن. ‫نمره‌هاشون بالا رفته.
‫واسه منم گل می‌گیرن.
‫- با خودم میگم، الان خوابم یا بیدار؟ ‫- می‌دونی چیه؟
‫فکر کنم بالاخره داریم احترام ‫و شور و اشتیاق‌شون رو بدست میاریم.
‫خب، واسه شور و اشتیاق که امیدوارم، ‫ولی احترام؟
‫فقط میشه آرزو کرد.
‫سلام، ویک، چطور مطوری؟
‫ااای! ‫کوئیزت رو خیلی خوب دادی.
‫انگار یه نفر خوب درس می‌خونه.
‫هر کاری واسه شما می‌کنم، آقای سی!
‫چقدر بانمک بود.
‫صبر کن ببینم. ‫آقای سی کیه؟
‫نمی‌دونم، ‫نمی‌خوام زیاده‌روی کنم.
‫نمی‌خوام رابطه‌ای که ‫الان داریم رو...
‫با پرسیدن سوال‌های زیاد، ‫خراب کنم، می‌دونی؟
‫اوه، پس اینجایی، جیکوب.
‫سگ خاله‌ام، پلوورش رو لازم داره.
‫حالت رو گرفتم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫مترجم: ‫K H A S H A Y A R
‫آفرین، بچه‌ها!
‫همه‌تون ۲۰ و ۱۸ گرفتین!
‫همه فوق ستاره‌این.
‫اوه. خیلی‌خب، بچه‌ها.
‫یواش و آروم. ‫یواش و آروم.
‫سال طولانی با پستی و بلندی زیادی بوده،
‫ولی کاملا ارزشش رو داشت ‫که به اینجا برسیم.
‫انگار یه نفر بالاخره ‫این قضیه تدریس رو یاد گرفته.
‫خیلی‌خب.
‫انگار یکی فراموش کرده ‫کف زمین کجاست.
‫بذارین یه دستمال کاغذی بیارم ‫و تمیزش کنم.
‫صبر کن ببینم. ‫چی...
‫کی این کار رو کرده؟
‫و به همسایه‌ام گفتم...
‫«اگه واسه یه درخت به ۳۱۱ زنگ بزنی،
‫بدون مشورت با یه درختکار...
‫فقط میان از جا می‌کننش.»
‫و بخش خنده‌دار قضیه اینجاست که...
‫نخیر.
‫خنده‌داریش اینجاست ‫که شماره ۳۱۱ اصلا ۳۱۱ نیست...
‫جیکوب، لطفا. بس کن.
‫شرمنده. تقصیر تو نیست.
‫تقصیر من نیست.
‫«جیکوب، بس کن» می‌تونست ‫مثل هر جیکوب گفتنی باشه.
‫آخه اون قضیه مدیر مدرسه شدن...
‫که یه مدت هدف اصلیم بود،
‫و اینکه فهمیدم ‫به این زودی‌ها اتفاق نمیفته...
‫من رو خیلی به فکر فرو برده.
‫نه. می‌فهمم.
‫آره، حالش رو نداری داستان گوش کنی.
‫می‌فهمم.
‫سلام. می‌خواین یه چیز عجیب بشنوین؟
‫جنین، مگه نمی‌بینی؟
‫الان حس و حالش رو نداریم.
‫باشه پس، بهتون نمیگم که...
‫روی میزهای کلاسم، رد کفش دیدم.
‫صبر کن، نه.
‫روی میزهای کلاست، ‫رد کفش پیدا کردی؟
‫آره. ‫عجیبه، مگه نه؟
‫- آره. ‫- صبر کن، ببینم.
‫منم روی میزهای کلاسم، ‫رد کفش پیدا کردم.
‫بهش اهمیتی ندادم.
‫عجیب‌ترین چیزی نیست ‫که روی میزهام پیدا می‌کنم.
‫آره. منم چندتا پیدا کردم.
‫فکر کردم دارم دیوونه میشم.
‫صبر کنین، پس شماها هم...
‫تو کلاس‌هاتون رد کفش پیدا کردین؟!
‫- آره. ‫- آره.
‫خب، توی کلاس من که خبری نیست.
‫میزهای من که تمیز تمیزن.
‫وایستین، ‫اگه این اتفاق واسه همه...
‫به جز باربارا رخ میده، ‫قضیه از چه قراره؟
‫- عجیبه. ‫- واقعا نمی‌دونم.
‫من می‌دونم که قضیه چیه ‫و اصلا هم خوب نیست.
‫راستش رو بخواین، ‫دعا می‌کردم که به مدرسه ما نرسه.
‫- ارواح اومدن. ‫- بهش میگن میزنوردی.
‫یه چالش جدید آنلاینه...
‫که بچه‌ها از روی یه میز ‫به میز دیگه می‌پرن.
‫هفته پیش از طریق شبکه سرایداران فهمیدم.
‫امم.
‫(چالش میزنوردی هیوستون)
‫ویدئوهاش همه جا ریخته.
‫آقای رانسون از دبستان وست آدام گفت...
‫چند هفته است که داره میزها رو تمیز می‌کنه.
‫- اووه. ‫- اوه، خدا.
‫برو! برو! برو! ‫تو می‌تونی!
‫اوه، خداجون! ‫صدتا ویدئو مثل این هست!
‫افتضاحه!
‫ولی اینجا همچین چیزی در جریان نیست، ‫مگه نه؟
‫یعنی بچه‌هامون به ما احترام میذارن.
‫یکی ممکنه واقعا آسیب ببینه.
‫من که ناراحت شدم.
‫من تک تک ترندهای اینترنت رو بلدم.
‫چطور درباره‌ی این نفهمیدم؟
‫باید ته و تو این قضیه رو در بیاریم.
‫می‌دونین چیه؟ ‫شرط می‌بندم میشه رد کفش رو پیدا کرد.
‫میزت رو تمیز کردی؟
‫- نه. ‫- ای کثیف.
‫خیلی‌خب، کسی از کفش‌ها سر در میاره؟
‫دوست پسرم، زک، ‫خوره‌ی کفش‌های ورزشیه.
‫اون... کفش‌ها رو بیشتر ‫از هر چیزی دوست داره.
‫خب، البته به جز این آقا پسر.
‫خودم رو میگم. ‫آقا پسر منم.
‫خیلی‌خب. فکر نکنم بتونم ‫توی اینترنت چیزی پیدا کنم.
‫رفیق کفش‌بازت کی میاد؟
‫اه، توی راهه.
‫خب این زک خان، ‫پیش تو زندگی می‌کنه؟
‫آره. ماه قبل نقل مکان کرد.
‫و اوضاع خوب پیش میره؟
‫آره. واقعا حرف نداره.
‫پس تو رو از قبل می‌شناخت ‫و انگار... حالا بیشتر می‌شناسه؟
‫خب، به نظر من که آدم خیلی خوبی میاد، ‫مگه نه؟
‫- اوه، آره. ‫- دقیقا. آره.
‫سلام. اینم از عشق من.
‫سیاه‌پوست؟!
‫راستش «زک» خونده میشه.
‫شما حتما آوا هستین.
‫همه‌تون داشتین بهش فکر می‌کردین.
‫دیدم‌تون. ‫اینجوری بهم نگاه نکنین.
‫ما همیشه اینجوری بهت نگاه می‌کنیم.
‫از دیدنت خیلی خوشحالیم، زک.
‫به به، ملکه‌ی خمیر پیتزا هم که اینجاست.
‫هفته پیش با هم رفتیم بیرون ‫و همه‌ی خمیر پیتزاهاش رو خوردم.
‫خوشم نمیاد غذا حیف و میل بشه.
‫صبر کنین، این رد کفش روی میزه؟
‫آره.
‫ها.
‫ها؟ چیه... منظورت از «ها» چیه؟
‫توی عکس کوچیک‌تر بود.
‫واسه کلاس دومی، خیلی بزرگه.
‫پشت سرمون دارن می‌خندن.
‫اگه کفش ورزشی سایز کوچیک ‫یک آدم بالغ باشه،
‫گزینه‌های ساخت و مدل رو ‫به طرز عجیبی افزایش میده.
‫خیلی باهوشه.
‫هفته پیش توی مسابقه سرگرمی ‫بار اسکار، سوم شدیم.
‫سمت ریتن‌هاوس میفته.
‫به دلایل فنی حذف شدیم،
‫ولی اگه نمی‌دونستین، ‫سریلانکا...
‫عزیزم، این داستان قراره به کجا برسه؟
‫میشه روی مسئله فعلی تمرکز کنیم؟
‫امم. نه، خیلی ببخشید. ‫لطفا ادامه بده.
‫الان جلوی جیکوب رو گرفت ‫که مثل همیشه نباشه؟
‫میشه توی شیشه بذاریمش ‫و هر وقت لازم شد ازش استفاده کنیم؟
‫خیلی‌خب، وقتشه بریم سر کار.
‫میگن که ۴۸ ساعت اولیه، ‫مهم‌ترین زمان ممکنه.
‫وایستا، وایستا، وایستا. ‫صبر کن.
‫اون کفش‌ها، مدل کفی میانی ‫نامتقارن سیاه و خاکستریه؟
‫امروز تصمیم گرفتم ماجراجویی کنم ‫و کفش ورزشی بپوشم.
‫عالین.
‫- خیلی‌خب. ‫- اوکی. ممنون.
‫ازش خوشم اومد.
‫هنوز نمی‌فهمم چطور ‫با جیکوب زندگی می‌کنه.
‫به نظرت گردنش ‫از اون همه سر تکون دادن خسته میشه؟
‫اوهوم.
‫همین الان یه ایمیل از زک واسم رسید. ‫موضوع: «قابلت رو نداشت».
‫- اووه. ‫- اوه.
‫اوه، قراره این پرونده رو به راحتی حل کنیم.
‫اه... اوکی.
‫میگه در حالی که اول فکر می‌کرد ‫جوردن سری ۵ باشه،
‫خط باریک در وسط قوس...
‫نشون دهنده یک مارک نایکیه، ‫نه لوگوی جامپ‌من...
‫خیلی‌خب. ‫برو پایین. برو پایین.
‫- عکس کفشه؟ ‫- آره.
‫- اوه. ‫- اووه.
‫خیلی‌خب، عالی شد.
‫حالا باید کفش بچه‌ها رو نگاه کنیم،
‫کاری که معمولا انجام نمیدیم ‫ولی...
‫نه. لازم نیست.
‫چون این کفش رو فقط ‫پای دوتا بچه دیدم...
‫بریانا و استفان.
‫آره، ولی بیاین عجله نکنیم ‫و کسی رو متهم نکنیم.
‫الان میام سراغتون!
‫خیلی‌خب، ‫بیاین جداشون کنیم و به حرف بیاریمشون.
‫شما دوتا برین سراغ استفان ‫و بریانا هم با ما.
‫باشه. ‫پلیس خوب، پلیس بد.
‫می‌دونی، جالب شد که ‫«پلیس خوب، پلیس بد» رو گفتی،
‫چون پلیس توی این کشور ‫اونقدر افتضاح عمل می‌کنه،
‫در واقع بیشتر ‫«پلیس بد، پلیس بد» هست.
‫- جنین، این با تو. ‫- باشه.
‫ببین، استفان. ‫درک می‌کنم.
‫منم یه موقعی بچه بودم.
‫ولی من و تو ‫جفت‌مون می‌دونیم که آخرش چی میشه،
‫بهت بگم که دلت نمی‌خواد...
‫کاسه و کوزه‌ها سرت بشکنه.
‫چون وقتی دوستت شروع کنه ‫به حرف زدن،
‫دقیقا همین بلا سرت میاد.
‫شک نکن ‫مثل فردو کورلئونه فسقلی،
‫همین الان داره تو رو لو میده.
‫پس من اگه جای تو بودم، ‫حرف می‌زدم.
‫چون دلت نمی‌خواد ‫که تو رو بفرستم...
‫بری پیش خانم تیگس ‫و آقای هیل.
‫فکر نکنم خوشت بیاد ‫اونجا چی میگذره.
‫ببین، بعضی وقت‌ها، ‫بعضی اوقات، کار درست خوشگذرونیه.
‫پس چرا بهمون نمیگی ‫که این قضیه رو کی شروع کرده...
‫و کی داره انجامش میده؟
‫می‌دونی، به نظرت جالب نیست؟
‫خیلی‌خب، بچه‌جان.
‫اولین کسی که حرف بزنه، ‫راهش رو میکشه میره.
‫رد اون کفش‌ها ‫چطور روی میز افتادن؟
‫- اسم بگو! ‫- آره، اسمش رو بگو.
‫تیک تاک، توییچ، دیسکورد؟
‫فقط بهم بگو ‫ترند روز کجاست...
‫- منم ولت می‌کنم که بری. ‫- آره.
‫نه. باید ازش اعتراف بگیریم.
‫جیغ بزن و میذارم مثل کامرون ‫از گروه «دیپست» در بری.
‫می‌دونی چیه؟ ‫یه لحظه باش.
‫خیلی‌خب. ‫حرف نمی‌زنه.
‫خیلی‌خب. ‫بذار یه چیزی رو امتحان کنم، باشه؟
‫امم...
‫به نظر میاد تشنه‌ای.
‫اوه، ببین چی پیدا کردم.
‫یه آبمیوه‌ی خوشمزه و سرد و دلچسب.
‫شک ندارم آبمیوه دلت می‌خواد.
‫- نمی‌خوام. ‫- اوه، باشه.
‫چون من که تشنه‌ام.
‫نمی‌تونم فرو کنم.
‫شما... باید بپیچونیش.
‫- من می‌تونم... ‫- آره، نه خودم می‌تونم.
‫اه.
‫اوه.
‫جانم، خسته‌ای؟
‫قهوه می‌خوای؟
‫چون کل روز می‌تونم ‫این کار رو بکنم، بچه‌جان.
‫کلی وقت خالی دارم.
‫نخیر، اینطور نیست.
‫بگو ببینم کی این حرکت ‫پرطرفدار رو شروع کرده...
‫وگرنه قسم می‌خورم...
‫پسرجان، نذار نشونت بدم.
‫خیلی‌خب، آوا، وقتشه بریم بیرون.
‫- با من بازی نکن. ‫- همین حالا، آوا.
‫باورم نمیشه که هیچکدومشون حرفی نزدن.
‫راستش یه جورایی افتخار می‌کنم.
‫خیلی‌خب، بذار برن.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫ته و تو این قضیه رو در میاریم، بچه‌ها.
‫آره. یکی بالاخره دهن لقی می‌کنه.
‫از کنترل‌تون خارجه، پیرزن‌ها.
‫ابت قراره شماره یک چالش بشه.
‫صبر کن ببینم. ‫می‌خواین مدرسه شماره یک توی کل فیلی بشین؟
‫- توی کل ایالات متحده. ‫- آمریکا!
‫بزرگ‌تر از اونیه که فکرش رو بکنین.
‫بزرگ‌تر از من. ‫بزرگ‌تر از شما.
‫هیچوقت نمی‌تونین جلوش رو بگیرین.
‫- خیلی‌خب. برین سر کلاس‌هاتون. ‫- آره.
‫مشکلی نیست.
‫میزها همونجان.
‫خیلی‌خب، از اونجا که ‫هیچکدوم از بچه‌ها حرفی نمی‌زنن،
‫باید یکیشون رو در حین عمل رو بگیریم.
‫بعدش بچه رو به حرف میاریم ‫تا سردسته‌شون رو پیدا کنیم.
‫کی دلش می‌خواد بریم ماهیگیری؟
‫خیلی‌خب.
‫خب، هیچکس روی میزهای من نمی‌پره،
‫پس به نظر میاد که مشکل شماها باشه.
‫می‌تونم از این قضیه ‫یک «۲۱ جامپ استریت» در بیارم.
‫اگه به خودم زحمت بدم، ‫می‌تونم تا ۱۳ تا میز هم بپرم.
‫فکر نکنم.
‫چطوره کفش‌های لژدار بهت بدیم...
‫- ببینیم می‌تونی به ۱۲ تا برسی یا نه. ‫- باشه.
‫می‌تونم یکیشون رو بگیرم.
‫از اینجور ماهیگیری‌ها چند وقتی هست نکردم.
‫بزن بریم.
‫من داوطلب نشدم.
‫واسه کشیک، به دو نفر احتیاج هست. ‫یه کم فکر کن، پسرجان.
‫وقتی یکی از دو نفر، ‫قراره ساندویچ بخوره،
‫پس کی نگاه می‌کنه ‫که چه اتفاقی میفته؟
‫من...
‫این قضیه رو کلا اشتباه داریم میریم.
‫می‌دونین، وسط یه رود خروشان...
‫نباید بیای سد بسازی.
‫قبل از جایی که آب میاد، ‫باید سد ساخت.
‫- چقدر حکیمانه بود. ‫- چی واسه خودت بلغور می‌کنی؟
‫اگه درباره خطرات میزنوردی ‫و اینکه در واقع باحال نیست...
‫با بچه‌های کوچک‌تر حرف بزنیم،
‫بعدش قبل از وقوع سیل، ‫جلوی میزنوردی رو می‌گیریم.
‫و به نظرم به حرفمون گوش می‌کنن،
‫چون به چشم معلم و دانش‌آموز نگاه نمی‌کنن.
‫امسال رابطه‌ای ساختیم ‫که عمیق‌تر از این حرف‌هاست.
‫- اوه، ولمون کن. ‫- جواب نمیده.
‫- به نظرم ایده خوبی نیست. ‫- اصلا فکرش هم نکن.
‫- خیلی‌خب، باید یکی رو مجبور کنیم لو بده. ‫- آها.
‫از گوشی خودم ‫با آی‌پدم تماس تصویری گرفتم...
‫و تلفنم رو تو کلاس جنین گذاشتم...
‫تا بتونیم صحنه رو بررسی کنیم.
‫- اها. ‫- اولین بارم نیست از این کارها می‌کنم.
‫قبلا هم کشیک داده بودم.
‫بقیه کلاس‌ها رو می‌پایی؟
‫نخیر، مردک هیز.
‫قبلا کاراگاه خصوصی بودم.
‫قبل از اینکه سرایدار بشی، ‫کاراگاه خصوصی بودی؟
‫نه، قبل از اینکه ‫تو نمایش سوارکاری کار کنم.
‫اوه. ببخشید.
‫من فقط... با خودم گفتم که می‌دونی...
‫چی، کل عمرم سرایدار مدرسه بودم؟
‫نه، مرد.
‫من قبلا لوله‌کش،
‫مربی لیگ دسته دوم بیسبال،
‫یک مدل لختی جذاب ‫و فروشنده کاروان در تابستون‌ها بودم.
‫شاید بعد از این یه شغل جدید پیدا کنم.
‫صبر کن، یعنی هیچوقت دلت نخواسته ‫که فقط یه کار رو انجام بدی؟
‫معلومه که دلم خواسته.
‫ولی اینجور خواستن‌ها، ‫می‌تونن به همون راحتی...
‫که هدف حساب میشن، ‫باعث حواس‌پرتی هم بشن.
‫یه اتفاق‌هایی داره میفته!
‫خودت رو نشون بده، بزدل!
‫اا پسر، جنین و جیکوب‌ان.
‫بیا بریم.
‫هیچکس با حضور معلم‌ها، ‫از روی میزها نمی‌پره.
‫خیلی‌خب.
‫جالب شد.
‫خب، دانش‌آموزان عزیز گروه بی، ‫امروز اینجا جمع شدیم...
‫- متوجه شدین؟ ‫- ادامه بده. می‌دونستیم ۵۰/۵۰ است.
‫آره. امروز اومدیم اینجا ‫درباره میزنوردی حرف بزنیم.
‫میزنوردی چیه؟
‫اه، چه سوال خوبی.
‫میزنوردی یعنی با پریدن روی میزها،
‫از یه سمت کلاس ‫به اون سمتش برین.
‫تا حالا درباره‌ش نشنیدم.
‫می‌خوام انجامش بدم!
‫داره سر به سرت میذاره...
‫یا اینکه داریم بهشون یاد میدیم چیه؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫ببینین، آیا میزنوردی خوشگذرونیه؟
‫معلومه که هست. درسته؟
‫ولی من و رفیق سگیم که اینجاست...
‫نیومدیم اینجا بهتون دروغ بگیم...
‫و تظاهر کنیم که میزنوردی باحال نیست.
‫ولی حدس بزنین ‫چی ازش باحال‌تره؟
‫ها؟
‫خیلی‌خب! ‫سر و صدا رو می‌شنوی؟
‫- همکاری گروهی! ‫- همکاری گروهی!
‫- عالی پیش رفت! ‫- واقعا همینطوره.
‫یعنی تعجب کردم ‫ولی نه اونقدر.
‫- بچه‌ها اشتیاق داشتن... ‫- سلام.
‫سلام، واست یه ویدئو می‌فرستم ‫که باید نگاهش کنی.
‫وایستا، وایستا. ‫چرا تماس تصویری گرفتی؟ سر کارم.
‫چون می‌خوام وقتی بعدا در موردش میگی،
‫توی داستان به من ارجاع بشه.
‫دوستت دارم، خداحافظ!
‫اوه خداجون. ‫زک واقعا واسه اینجور چیزها حرف نداره.
‫می‌دونم. ‫ممکنه یه خرده وسواسی بشه، ولی...
‫- خب، تو هم می‌تونی بشی. ‫- من؟ نه بابا.
‫نه، زک من رو ‫«بیش از حد پرشور عاشقانه» توصیف می‌کنه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫خیلی هم خوب.
‫اوه خداجون، ویدئوی من و توست، ‫مال همین الانه.
‫اوه! خداجون.
‫مال دو دقیقه پیشه؟ ‫چقدر خوب.
‫بچه‌ها به همین سرعت ‫دارن پیام ما رو پخش می‌کنن!
‫(میزنوردی موقع حرف زدن معلم، ‫خفن‌تر از این نمیشه)
‫آره، کاملا درسته، ‫دارن پیام‌تون رو پخش می‌کنن.
‫ای بابا. چرا واسه من از این ویدئوها نمیاد؟
‫هر کاری تونستم انجام دادم...
‫تا گوشیم فکر کنه من ۲۲ سالمه.
‫یه قرنه که از حروف بزرگ استفاده نمی‌کنم.
‫خدای من. باورم نمیشه ‫که به اعتماد ما خیانت کردن.
‫خیلی‌خب، ما باید فقط مطمئن بشیم...
‫که این قضیه همینجا باقی می‌مونه...
‫آره.
‫پناه بر مسیح کوچولو ‫و مسیح بزرگ!
‫میزهای منم میزنوردی شدن!
‫- سراغ شما هم اومدن؟ ‫- اوهوم.
‫اوه، خیلی بد شد.
‫تقصیر اوناست.
‫تور تبلیغاتی میزنوردی برگزار کرده بودن.
‫- نه، اه... ‫- چی کار کردین؟
‫خیلی‌خب.
‫بچه‌ها؟
‫ما رو دست انداختن.
‫واقعا فکر می‌کردم که ‫ما رو فراتر از یک معلم،
‫به چشم یک دوست می‌دیدن.
‫شاید مشکل همینجاست.
‫اونقدر از ما خوششون میاد...
‫که یادشون رفته ‫ما صاحب منصبیم.
‫وای.
‫واقعا بیش از حد برای مدرسه باحالیم.
‫حالا این قضیه همه‌جا داره پخش میشه.
‫- کنترل از دستمون در رفته. ‫- هیچ کاری نمی‌تونیم بکنیم.
‫باربارا رو از دست بدی، ‫جنگ رو باختی.
‫شاید یک حرکت مونده باشه.
‫می‌تونیم به ناحیه آموزشی بگیم.
‫این قضیه تو کل شهر داره اتفاق میفته.
‫- کل شهر فیلادلفیا. ‫- آره.
‫واسه همین شدیدا توبیخ می‌کنن...
‫و این قضیه رو تمومش می‌کنن.
‫واقعا دلمون می‌خواد که خبرچین بشیم؟
‫من «قهرمان» رو ترجیح میدم.
‫- پس، حرف گوش دادن؟ ‫- آره، خیلی شنوا بودن.
‫دلشون نمی‌خواد وقتی یک بچه...
‫پاش لیز می‌خوره و روی میز میفته، ‫ازشون شکایت بشه.
‫هی، الی... چی کار داری می‌کنی؟
‫مگه نشنیدی؟
‫ناحیه آموزشی ما رو مجبور کرده که...
‫- همه میزها رو از کلاس‌ها ببریم بیرون. ‫- یکی رفته لو داده.
‫طرف رفته به حوزه آموزشی گفته ‫یک ترند خطرناک اینجا پخش شده که...
‫می‌تونه آموزش و پرورش رو ‫در معرض خطر «مجرمیت قانونی» قرار بده.
‫همه‌ش به‌خاطر اینکه من اصلا سعی نکردم ‫مشکل رو حل کنم.
‫کدوم احمقی با خودش فکر کرده ‫که حوزه آموزشی کمک می‌کنه؟
‫ها. چی... آره، کدوم احمق خوش نیتی بوده؟
‫همه میزهاتون رو ببرین توی سالن ورزشی ‫تا این قضیه تموم بشه...
‫یا شاید یه ترند جدید اومده ‫که درباره‌ش خبر ندارم...
‫چون زندگی یه شوخی مسخره است.
‫یالا. عجله کنین.
‫کی می‌دونه اون بچه‌ها ساعت چند میرسن.
‫ساعت ۷:۳۰ میان.
‫هر روز؟
‫چقدر بد.
‫جنین، چند بار باید به خاطر خبرچینی...
‫حالت سر جاش بیاد ‫تا دیگه بس کنی خبرچینی نکنی؟
‫من واسه اینجور کارها خیلی پیر شدم.
‫حداقل کلاس شماها ‫با سالن ورزشی توی یک طبقه‌ان.
‫ببینین، دوستان، ‫می‌دونم که یک ناراحتی جزئی پیش اومده،
‫ولی حداقل جلوی میزنوردی رو گرفتیم.
‫مگه نه؟ ‫هورا!
‫یا شاید هم بزرگ‌ترین میدان نبرد میزنوردی که ‫بشر تا حالا به خودش دیده رو درست کردیم.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫اوه، جنین.
‫مثل پارک تفریحی میزنوردی می‌مونه!
‫درست مثل شیطان، ‫داریم بچه‌ها رو وسوسه می‌کنیم.
‫اوهوم.
‫یعنی در این حد بد شده؟
‫به نظرم اگه یه پسر جوون بودم ‫که به میزنوردی علاقه داشتم،
‫می‌دونی، شاید من رو فرا می‌خوند.
‫همگی آروم باشین.
‫تموم فیدها رو دارم رفرش می‌کنم، ‫هیچ خبری نیست.
‫اصلا راه نداره که ‫بچه‌ها خبر داشته باشن.
‫مطمئنی؟
‫تا آخر هفته،
‫در سالن ورزشی دبستان ابت، ‫میزنوردی می‌کنم.
‫- اوه، نهههه! ‫- نه!
‫- خیلی‌خب. ‫- نه، نه، نه.
‫نگران نباشین، نگران نباشین، ‫چون به نوبت...
‫- از در ورودی نگهبانی میدیم. ‫- نه!
‫چرا اینترنت من ‫چیزهای باحال واسم نمی‌فرسته؟
‫من باید قبل از آقای جانسون ‫همچین چیزی رو می‌دیدم.
‫توهین نکرده باشم، جناب.
‫تلفن تو نیست، آوا.
‫تو یکی از اونا نیستی. ‫یکی از جوجو سی‌بس‌ها نیستی.
‫منظورت جوجو سی‌وا نیست؟
‫نمی‌دونم منظورم چیه، جنین.
‫مسئله همینه.
‫ولی این رو می‌دونم که ‫نباید اینقدر تظاهر کنین...
‫که می‌تونین این بچه‌ها رو درک کنین.
‫چون وقتی این کار رو می‌کنین، ‫فقط ناراحت‌کننده، درمانده...
‫و خجالت‌آور میشین.
‫امم.
‫شنیدین باربارا چی گفت، ‫همه‌تون خجالت‌آورین.
‫می‌دونم نقشه‌اتون چیه. ‫به راهتون ادامه بدین.
‫اون قیافه روی من جواب نمیده.
‫واسه این شیفت به همکار احتیاج نداری؟
‫اوه، نه. ‫مشکلی نیست.
‫فقط واسه کشیک و تعقیب و گریز، ‫به دو نفر احتیاج میشه.
‫درسته.
‫خیلی‌خب، چی می‌خوای؟
‫یادت میاد درباره چی حرف می‌زدیم؟
‫نخیر.
‫درباره اینکه کلی شغل داشتی.
‫تا حالا این تجربه داشتی که ‫دلت یک کار دیگه...
‫غیر از اون کاری که داری رو بخواد؟
‫از کاری که داری، ‫راضی هستی،
‫ولی چون کاری که فکر می‌کردی ‫دلت می‌خواسته، نیست،
‫یه خرده سردرگم شدی؟
‫اگه فکر می‌کنی ‫من یه جور یودای سیاه‌پوستم...
‫هممم، باید بگم که درست فکر می‌کنی، پادوان.
‫باید هر چیزی که زندگی جلوی پات میذاره، ‫با آغوش باز قبول کنی.
‫اگه وقتی هم‌سن تو بودم،
‫فقط واسه یه کار که خیلی دوست داشتم، ‫تمرکز می‌کردم،
‫الان داشتی به یک مدیر عملیات کاملا ناکام...
‫در «لوبیا پخته‌ی عمو بردلی» نگاه می‌کردی.
‫لعنتی، دلم اون کار رو می‌خواست.
‫حتما مزایای خیلی خوبی داشته.
‫- مستقیم بالاترین مقام رو می‌گرفتم. ‫- آره.
‫ولی ببین، ‫اگه رد نمیشدم،
‫هیچوقت چیزهایی که ‫دوست داشتم رو پیدا نمی‌کردم.
‫آره، مرد. ‫واقعا دلم می‌خواست مدیر بشم.
‫ولی این اتفاق نیفتاد و ...
‫حالا فکر کنم عصبانی‌ام.
‫تو هنوز خیلی جوونی.
‫لطفا توجه کنید!
‫واقعا فکر می‌کردم ‫با این بچه‌ها خو گرفتم...
‫و از من خوششون میاد...
‫و با وجود اینکه همچین چیزی رو حس کردم...
‫و با وجود اینکه آوا دلش میخواد باحال باشه،
‫حق با بارباراست.
‫بچه‌ها همیشه فکر می‌کنن ‫که معلم‌ها روی اعصابن.
‫نمی‌تونیم باهاش بجنگیم ‫ولی می‌تونیم ازش استفاده کنیم.
‫به محض اینکه این کار رو بکنم ‫و بچه‌ها ببیننش،
‫میزنوردی چرند میشه ‫و به آخر می‌رسه.
‫جیکوب، داری فیلم می‌گیری؟
‫بترکون!
‫تو می‌تونی، جنین.
‫- ووهوو! ‫- این حرف رو نزن.
‫- فکر نکنم بتونه. ‫- نه. می‌تونه.
‫خیلی هماهنگ نمیره. ‫الان‌هاست که بیفته.
‫اوه!
‫- خدایا. ‫- افتاد.
‫اوه. اوه، حالم خوبه. ‫نه، چیزیم نیست.
‫آخ. نه، نه، نه. ‫هنوز می‌تونم انجامش بدم.
‫می‌دونین، الان مثل لحظه حیاتی ‫«کری استراگ» هست.
‫نه، الان لحظه «دراز بکش ‫و بذار واست یخ بیارم» هست.
‫خیلی‌خب؟ ‫مچ پات ورم کرده.
‫نمی‌تونی راه بری، ‫چه برسه به میزنوردی.
‫ولی یه نفر باید این کار رو بکنه.
‫یک نفر که بچه‌ها فکر کنن ‫خیلی مزخرفه.
‫- تو می‌تونی، جیکوب. ‫- آره.
‫یالا، پسر.
‫سلام. ‫کفش‌های ورزشیت رو آوردم.
‫نمی‌دونین چقدر بهش خواهش می‌کنم ‫این کفش‌ها رو بپوشه.
‫کفش‌های مدل «طالبی» هستن.
‫حالا بعضی‌ها فکر می‌کنن ‫رنگش مثل بطری دریاییه،
‫ولی کاملا تاریخچه‌ش رو نادیده می‌گیرن...
‫عزیزم، عزیزم، ‫مسئله فعلی مهم‌تره.
‫اه. راست میگی. ‫باز شروع کردم.
‫بگذریم، منظورم این بود که ‫کفش‌ها برای راحتی و سرعت درست شدن.
‫به علاوه شورت ورزشیت رو هم آوردم.
‫اوه، مرسی، عزیزم.
‫خب، از روی کنجکاوی می‌پرسم، ‫شما دوتا چطور با هم آشنا شدین؟
‫اووه، من توی صف آخر شب ‫خرید کفش ورزشی بودم...
‫و اونم داشت به شرایط غیرانسانی محیط کاری...
‫در کارگاه ساخت کفش‌های ورزشی، ‫اعتراض می‌کرد.
‫اون روز یک جفت کفش مخصوص ‫«اسموکی-فومز» و یک مرد، گیرم اومد.
‫اوه. حالا می‌فهمم.
‫یادم رفته بود که ‫سیاه‌پوست‌ها هم می‌تونن روی اعصاب برن.
‫چی گفتی؟
‫سلام، بچه‌ها چی نگاه می‌کنین؟
‫یه سفیدپوست توی سالن ورزشی ‫از رو میزها پریده!
‫- نگاه کنین! ‫- وای!
‫کفش‌های طرح طالبی پوشیده.
‫چالش نهایی میزنوردی ابت.
‫به سبک معلم‌ها، انجام شد!
‫- وای، چی... ‫- پف!
‫اون آقای سی نیست؟
‫میزنوردی کنسله.
‫مترجم: ‫K H A S H A Y A R
‫باورم نمیشه که ویدئو جواب داد.
‫آره. اون بچه‌ها دلشون نمی‌خواد ‫که مثل ما باشن.
‫می‌دونی، اینکه تونستیم ‫این کار رو به خوبی انجام بدیم،
‫بدون اینکه تاثیری روی ما بذاره، ‫از همون مدل کارهای قدیمی...
‫حرفه‌ای بودن در شغله.
‫آره. حق با توئه.
‫ولی فکرش رو بکن چی میشد...
‫اگه واقعا یه کار می‌کردیم که ‫فکر کنن ما خیلی خفنیم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.